Italië maakt het concreet. Geen discussie, maar keuze.
De discussie rond de PPWR blijft vaak hangen in één dominante gedachte: verpakkingen moeten recyclebaar zijn. Maar Italië laat zien dat de werkelijkheid genuanceerder is — en vooral: concreter.
Met ingang van 1 januari 2030 stelt Italië voor specifieke toepassingen een duidelijke eis:
single-use kunststof verpakkingen moeten composteerbaar zijn volgens EN 13432.
En het gaat niet om ‘exotische’ toepassingen. Het gaat om herkenbare, dagelijkse toepassingen zoals:
- Verpakkingen voor verse groente en fruit (<1,5 kg)
- Verpakkingen voor food & drinks in de horeca (on-site consumptie)
- Single-use portieverpakkingen (sauzen, suiker, koffiemelk, etc.)
- Verpakkingen voor cosmetica en hygiëneproducten in de hospitality-sector
Dit is belangrijk omdat er een belangrijke verschuiving plaatsvindt:
- Composteerbaarheid wordt niet alleen toegestaan
- Het wordt gericht ingezet waar het logisch is
- En in die toepassingen de enige manier om ze nog op de markt te houden
Dit is in groot contrast met de praktijk in andere landen.
Waar composteerbare verpakkingen nog vaak worden geweerd uit de GFT-stroom — uit angst voor vervuiling of handhaafbaarheid — kiest Italië voor een andere benadering: het juiste materiaal, op de juiste plek, met duidelijke normen
De vraag die daarmee op tafel ligt is eigenlijk vrij simpel:
Als de Europese regelgeving deze ruimte biedt en landen die ruimte benutten waarom blijft de toepassing elders dan achter? Is dit nog een technische discussie? Of vooral een kwestie van systeemkeuzes en durf?
Italië heeft de keuze gemaakt, wanneer kiest Nederland?
Hoe kijk jij hiernaar?
Zie jij composteerbare verpakkingen als een logische aanvulling op recycling — of juist als een complicerende factor?