De discussie over verpakkingen blijft vaak hangen in recycling. Terecht — maar ook beperkt.
Want ondertussen ontstaan er innovaties die het speelveld fundamenteel verschuiven. Neem het recente Europese BioSupPack-project: daarin wordt brouwerijafval omgezet in hoogwaardige PHA- en PHB-bioplastics voor verpakkingen. Geen pilot in een lab, maar toepassingen die richting industriële schaal gaan.
Dat raakt een kernvraag die in de PPWR-discussie nog te weinig wordt gesteld:
moeten we alleen beter omgaan met afval… of vooral slimmer omgaan met grondstoffen?
Wat hier gebeurt, is meer dan recycling:
- reststromen worden direct nieuwe grondstoffen
- materialen zijn biobased én ontworpen voor meerdere end-of-life routes
- en nieuwe technieken, zoals enzymatische recycling, komen binnen bereik
Dat zet het huidige denken onder druk. Want als dit kan, waarom blijft de focus dan zo sterk liggen op bestaande (en vaak beperkte) recyclingstromen?
Tegelijkertijd legt het ook een pijnpunt bloot. Want innovatie alleen is niet genoeg. Zonder acceptatie in inzameling en verwerking – denk aan de discussie rond composteerbare verpakkingen in GFT – blijft potentie onbenut.
De realiteit is dus tweeledig:
1. de technologie ontwikkelt zich snel.
2. het systeem eromheen veel minder.
En precies daar ligt de uitdaging voor de komende jaren.
Durven we ons circulaire systeem aan te passen aan nieuwe grondstoffen of blijven we nieuwe grondstoffen dwingen in oude systemen? Hoe kijk jij daar naar? Wat moeten we doen om een echte circulaire wereld te creëren?