De Europese Commissie heeft recent een FAQ-document gepubliceerd over de PPWR. Op het eerste gezicht een technische toelichting. Maar tussen de regels door wordt iets anders zichtbaar.
De rol van bioplastics blijft structureel onderbelicht.
Ja, composteerbare toepassingen worden erkend. Maar alleen in zeer specifieke gevallen, zoals theezakjes en koffiepads. Voor de rest geldt: recyclability first. Alles moet passen binnen bestaande recyclestromen, ongeacht of dat logisch is vanuit materiaal- of ketenperspectief.
Tegelijkertijd zegt dezelfde Commissie:
- dat composteerbare verpakkingen niet per se in de bio-afvalstroom hoeven te worden geaccepteerd vóór 2028
- dat lidstaten zelf mogen bepalen of ze composteerbare toepassingen toelaten
- dat infrastructuur leidend is, niet de materiaaleigenschappen
Met andere woorden: we ontwikkelen materialen die ontworpen zijn om veilig terug te keren in de biologische kringloop… maar bouwen geen systeem dat dat mogelijk maakt.
Dat wringt.
Want circulariteit gaat niet alleen over recyclen. Het gaat over het slim benutten van verschillende routes:
- mechanische recycling waar het kan
- compostering waar het logisch is
- hernieuwbare grondstoffen waar dat impact maakt
Door alles langs dezelfde meetlat te leggen, ontstaat een systeem dat innovatie afremt in plaats van versnelt.
De PPWR is een belangrijke stap richting een circulaire economie. Maar zonder een volwaardige plek voor bioplastics blijft het systeem incompleet.
De vraag is dan ook niet óf bioplastics een rol moeten spelen. De vraag is: durven we die rol ook daadwerkelijk te faciliteren?